Mijn gedrag is een beetje zoals mijn handschrift

gedrag

Mijn gedrag is een beetje zoals mijn handschrift. Leesbaar, maar slordig. En zonde. Want ik weet immers hoe ik moet schrijven. Ik kan dit beter uitleggen aan de hand van een verjaardagskaartje.

Kijk

Het eerste gedeelte schrijf ik super netjes en ben ik vastberaden om het hele kaartje zo te doen. Na de eerste zin verandert er meestal al iets. Ik ga van blokletters, naar semi-aan-elkaar geschreven letters. Om vervolgens zuchtend, véél te hard in het papier te duwen en het zo allemaal nog erger te maken. Nog steeds is het leesbaar, maar ook lelijk en alsof het door een vierjarige is gedaan. Dan denk ik dat de schade al gedaan is en doe ik eigenlijk maar wat, waardoor er nog een derde handschrift bijkomt en het allemaal steeds sneller moet. Aangezien ik altijd hele verhalen op een kaart kwijt wil, ziet meer dan 80% van de kaart er vervolgens zo uit.

Ik sluit af met ‘Groetjes Ingèr’ en dat schrijf ik zoals ik dat altijd doe en dat gaat vrijwel automatisch. Al sinds ik 8 ben. Je weet dus ook hoe dat eruitziet.

Vervolgens kijk ik naar het kaartje en ik denk ik: ‘ah, zonde’ of ‘f*ck lelijk’. Soms denk ik: ‘ja niks meer aan te doen’ en soms verpest ik twee kaartjes achter elkaar.

Mijn gedrag is hetzelfde

In de vorm van mijn gedrag is dit dus herkenbaar en ik zal je uitleggen hoe. Ik begin aan alles vól goede moed, zet alles op alles, wetende dat er heus wel een moment komt dat ik ga vallen. Ik ben altijd goed voorbereid, ben altijd te vroeg. Weet waar ik aan begin en waar ik over praat. Weet ook wat ik wil. Dondersgoed zelfs.

Maar zo’n val moment komt altijd te snel, of in ieder geval niet op het juiste moment en mijn reactie erop is nog steeds paniek. Waardoor ik de moed verlies en wanhopig nog een poging waag, die eerder lijkt op straf. Mezelf boos toespreek om vervolgens weer door te gaan. En begrijp me niet verkeerd: vallen en opstaan is nodig, maar blijven liggen als je valt is een keuze. Aldus mijn nieuwe coach. Accepteren dat ik lelijk schrijf op verjaardagskaartjes is een keuze.  Accepteren dat ik slecht eet als ik moe ben, is ook een keuze. Kiezen om vervolgens slecht te eten op het eerstvolgende moment dat ik me slecht voel, is ook een keuze. Accepteren dat ik bang ben voor Sales als ondernemer is ook een keuze. En ik heb dus de keuze om het niet te doen.

Waarom of wat nu?

Waarom schrijf ik lelijk? Het antwoord op deze vraag brengt me dus helemaal nergens, zag ik vandaag in. Ik hoef niet in therapie omdat ik lelijk schrijf of mijn doelen wil behalen. Ik stel mezelf deze vraag al zes jaar lang, zonder effect. De vraag: wat wil ik doen/hebben/zijn en wat moet/wil ik daarvoor doen/zijn is wél interessant. Wat moet ik NU doen, om van A naar B te komen? Wat zijn noodzakelijke acties om mijn gewenste resultaten te bereiken?

Het antwoord op de kaart-vraag is dus: de tijd nemen om de kaart te schrijven. Ik denk ook dat ik na elke zin even pauze moet nemen. Desnoods moet ik een oefenkaart inzetten voor ik de echte kaart schrijf. En, ik moet niet slordig schrijven, want als ik de eerste zin netjes kan schrijven, kan ik dat bij de 60e zin ook.

Als ik een kickass ondernemer wil zijn én qua fitheid ook vooruit wil, dan moet ik daar dus concrete doelen van maken. Actiepunten voor maken én actie ondernemen.

Volgens mij ga ik hier heel veel over leren. En volgens mij ga ik nog meer #yougogirldingen doen, dan ik dacht te kunnen. Of weet ik het al zeker?

mijn gedrag

Zo, dat was coaching sessie nummer één. Ik heb dus een performance coach. En dit is wat ik dacht na dag één.

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *