Hee zus: met je hakken in het zand

Hee grote zus,

Je bent terug. Het Nederlandse klimaat, je zus en alle ‘normale’ dingen zullen je de komende tijd weer irriteren. Het afgelopen jaar leerden we je kennen. We weten waar je gelukkig van wordt. Zo’n stad als Rome, het weer daar en je avonturen in Italië, dan valt er weinig te klagen.

Maar wat ik me afvraag zus, waar gaan jouw haren nou echt van overeind staan? Wat doe jij, met échte tegenzin? Wat doe jij, met je hakken in het zand?

De regen irriteert me nu al, en dat in minder dan één week. Het is ook even omschakelen qua ‘cultuur’, als ik dat zo zeggen mag. Het komt wel weer goed, nu niet meteen,  maar straks. Een voorbeeld is als je om de rekening vraagt in Rome, dat duurt soms even. Dus vraag je hem eerder of je wacht gewoon nog even. Hier rénnen ze, kijken ze je weg op een goede plek op het terras en is even blijven hangen geen optie, dat kan ik niet uitstaan. Niet rustig aan kunnen doen, daar blijven mijn nekharen van omhoog staan. 

Wat ik met tegenzin heb gedaan het afgelopen jaar is dat ik overal beleefd ben geweest en gebleven. Ook bij mensen die niet aardig of zelfs neerbuigend tegen me waren. Je weet wat ik bedoel, toch? Dat je met je tanden op elkaar ‘goedendag’ moet zeggen. Met pijn en moeite, daar had ik echt een hekel aan. Voor mij zijn mensen gelijk, arm of rijk, dom of hoogbegaafd, van adel of niet. Ik mag je of ik mag je niet. Zo simpel is het. Wat heb jij met tegenzin gedaan dit jaar? Afscheid van mij genomen voor een paar maanden zeker?

‘De regen’ kan me niet zoveel bommen, eerlijk gezegd. Onweer vind ik vervelender, wanneer het ‘te gevaarlijk’ is om op de fiets, door de polder, maar mijn werk te gaan, irriteert het weer me alleen. Onbeleefde, onbeschofte mensen kunnen m’n humeur wél verpesten. Logisch. Hoewel mijn gezicht boekdelen spreekt, zijn we daarin toch best goed opgevoed. Die kwestie van ‘ik mag je of ik mag je helemaal niet’, ook he-le-maal eens.

Wat heb ik dit jaar echt met tegenzin gedaan? Ik kan hier mijn bijbaan noemen, waar ik tot april met ongelofelijk veel tegenzin heb gewerkt? Waar ik wilde blijven werken door de enorme flexibiliteit (vakantie nr. 7 in gedachte) maar er zoveel meer ongeluk voor terug kreeg en dagelijks omringd was met negatievelingen. Waar ‘met je hakken in het zand’ het gemiddelde levensmotto was.  Mijn grootste allergie: negatief gezeik, gemene mensen en te veel ‘genep’.

Wat zijn we het weer lekker eens, zus. 

Deel het met jouw wereld: Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+Print this page

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *