Ingèr in Tenerife: Nooit meer naar huis

De zon schijnt hier feller, m’n voeten die onder de gehuurde parasol uitkomen branden. De strandbedjes liggen heerlijk en zelfs de jankende Engelse kinderen om me heen verpesten m’n dag niet.

image

Het is vrijdagmorgen. Dat betekent dat ik nog maar twee dagen op dit eiland ben. Dat ik nog maar twee dagen een toerist ben. Ik wil niet naar huis. Sterker nog: ik wil nooit meer naar huis.

Een toerist zijn in een zonnig oord is zorgeloos, vrij zijn en je geniet een beetje extra van de simpelste dingen.

Zoals een koude appelsap op het terras...

Zoals een koude appelsap op het terras…

Maar waarom willen we niet naar huis? Dat is gemakkelijk te verklaren als je in een oorlogsgebied woont, of een vervelende baan hebt, je allergisch bent voor Nederlanders of gewoon een zeikerd bent en niks leuk vindt. Niets van bovenstaande geldt voor mij, hoop ik, maar toch wil ik liever blijven.

Dus besloot ik net, vanaf mijn hete strandbedje, dat ik een beetje vakantie in mijn dagelijkse leven toe ga voegen.

Ik ga niet verhuizen naar een Nederlandse trekpleister om het zelfde effect te evenaren als ik hier op het strand lig of op de boulevard loop. Nee. Dat hele toeristische kan ik wel missen. Ik ga ervoor zorgen dat ik meer dingen doe, die ik op vakantie doe, zoals ik ze op vakantie doe.

Naast souveniertjes voor op de koelkast en een Spaans zakje snoep voor Britt kunnen we meer van Tenerife naar huis nemen.

image

Zoals die laidback mentaliteit onder de knie krijgen. Niet als in: niks meer moeten of willen, lui zijn, traag, maar ook niet meer onnodig stressen of negatief zijn. Zen zijn, zoals op vakantie.

Nu is het geloof ik, nogal heet in Nederland dus kan mijn vrolijkmakende zomerse kledij er ook thuis wat vaker uit. Dat helpt. Draag die shorts, jurkjes en slippers alsof je op vakantie bent.

Rennen op de boulevard vind ik heerlijk, sporten is voor mij sowieso geen moetje, maar hier is het nog iets leuker. Ik ga de tijd nemen om te rennen, mams op de fiets over de dijk. Uitzicht op de shetlanders is minstens zo mooi toch? Het geluid van de zee denk ik er wel bij.

image

Elke dag uiteten is thuis onmogelijk en zonde van het geld. Zelf koken mis ik ook wel een beetje eerlijk gezegd en dan vooral door de beperkte hoeveelheid groente die je hier krijgt. Toch is dat langer tafelen, picknicken en mooi opgemaakte voedsel wel heel leuk. gelukkig kan dat thuis ook. Alleen dan wel helemaal naar je eigen invulling. Buiten in je tuin, op je balkon, wat mij betreft buiten op het bankje in een of ander lelijk Nederlands park. Maak die maaltijd en eet um buiten op. Garantie voor een beter smakende maaltijd, for sure. Als je dan ook je telefoon weglegt en heel mindful het eten proeft waan je je helemaal ergens anders. Ge-nie-ten.

Een aardappel from heaven

Een aardappel from heaven

En last but zeker not least: het vakantiegevoel. Je red het niet met een blik op de koelkast vol magneten of alle herinneringen. Dat extra pondje (op je kontje) is niet genoeg ‘vakantie’ om dat heerlijke gevoel vast te houden. Jezelf blijven trakteren op uitgebreide lunches en troost cadeaus brengen je ook niet terug op bestemming. Thuis moet ik nou eenmaal wat meer. Jij vast ook. Maar het zit hem in de truc om jezelf wijs te maken dat je niks moet, maar alles mag en alle vrije momenten te besteden alsof je op vakantie bent.

Te leven als een of andere laidback eilandganger.

Deel het met jouw wereld: Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+Print this page

3 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *