ingèr’s transformatie

De afgelopen drie weken voelde het alsof ik nooit geen progressie had doorgemaakt en de hashtag gymnius was uitgestorven. Ik ging van een vreetweek, naar een rustweek incl. vreten, om vervolgens een griepweek te ervaren. En dat in combinatie met mijn vermogen als stresskip en professioneel druktemaker zorgde ervoor dat chocola de oplossing leek.

Troost zoeken in eten doen we misschien allemaal, normaal is het niet. En het troost ook helemaal niet. We leerden dit uit series, chickflicks en dit gedrag hebben we ons gewoon gemaakt.

Natuurlijk groeien we allemaal op en worden we wijzer en is dat ook een vorm van transformeren, maar bij deze gymnius draait het ook om bewustzijn van een transformatie en de geboekte fysieke progressie. Het klinkt ongeveer als:

Het progressieverhaal van Ingèr Vierhout

Personal Body Plan ‘project Ingèr Vierhout’ is voorbij. Ik heb er 12 maanden Personal Body Plan op zitten en kijk terug op precies zo’n weg als van tevoren werd omschreven: met vallen en opstaan. In deze maanden heb ik nieuwe gewoontes aangeleerd, veel geleerd en geen training overgeslagen.

Uitgeput

Een jaar geleden zat ik in de put. 22 jaar, net klaar met een hormoonkuur: ik voelde me waardeloos. Dat zie je alleen al aan mijn houding op de foto’s. Toen ik eenmaal de keuze had gemaakt om voor Personal Body Plan te gaan en de eerste foto’s moest maken, heb ik gehuild als een baby. Ik was al jaren aan het sporten en had eerder al veel progressie geboekt, maar na een partijtje afstuderen en die hormoonkuren was ik terug bij af, misschien zelfs verder weg dan ooit. Kortom: ik was er klaar mee en wilde af van dat waardeloze gevoel.

Wat er veranderd is ten opzichte van vorig jaar? Ik kan nu pushups doen als een marinier, duw ik 120 kg weg met mijn benen, geef ik bootcamps en geniet ik van elke legday. Ik stootte ook wel eens mijn neus, ging op mijn bek. Sneed mezelf in de vingers en maakte nog meer spreekwoorden opeens helemaal toepasselijk. Was zelfs bijna een keer mijn motivatie verloren. Vrat als een klein varkentje. Oké, een middelgroot nijlpaard. Maar ik gaf niet op, ben er nog en hartstikke onderweg naar dat lijf en die mindset van mijn dromen. Want als er iets is wat ik geleerd heb, is het wel het belang van een goede mindset.

Lees de rest van mijn transformatie-verhaal hier.

Hoewel ik eerder al was geslaagd in ‘fitter’ worden, heb ik nooit eerder zo’n grote mentale progressie geboekt. Ik heb meer geleerd over ik en mijn lijf en ben van plan daar nooit mee te stoppen.

Zo legde ik vandaag twee foto’s naast elkaar en kwam ik erachter dat ondanks de dalletjes de progressie nog steeds ‘aanwezig’ is. Dat er meer is naast een fit lijf snap ik ook, maar lekker in je vel zitten brengt je verder. Het laat je nóg meer willen en dat gevoel is precies what I am all about. 

Dan weet je wat je te doen staat, mocht je ongeveer hetzelfde voelen.

 

Deel het met jouw wereld: Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+Print this page

3 Comments

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *