Mijn grootste bekentenis ooit.

stok achter de deur

Vroeger klom ik in bomen, speelde daarna urenlang met Barbies en racete vervolgens op een blauwe racefiets met kralen weer verder. Ik was een tomboy met meisjesachtige trekjes, en daar schaamde ik me voor.

De eerste keer dat ik met make-up naar school ging, reageerde mijn moeder met: ‘Wat doe jij nou?’ Ik dacht dat ik haar had teleurgesteld, maar erbij horen ging gepaard met aanpassen. Mascara en eyeliner hoorden daar nou eenmaal bij. Als twaalfjarige puber er niet bij horen, dat is een wereldramp.

Loesje

Tegenwoordig ben ik alles behalve een teleurstelling of een volgzaam schaap. Het kiezen voor leuke kleren en het dragen van lipstick heeft geen invloed op mijn moeder-dochter relatie, evenmin op mijn zelfbeeld of lijkt de reden ook maar een beetje op ‘erbij horen’.  (Ik zing zachtjes ‘I’m a survivor, I’m not gonna give up’ voor extra context)

Je bent geen wijsneus zonder te leren van het verleden.

Wat ik ook leuk vind? Een meisje zijn die moeiteloos haar eigen potjes openmaakt  a.k.a. super sterk zijn zonder schaamte. Zoals jullie al gemerkt en vaak gelezen hebben is dat ik onderweg ben naar een killerbody, als ik de Duo Penotti wat vaker kan laten staan tenminste. Mijn reis wordt ondersteund door de wijsheden van Personal Body plan. Een traject van zes maanden, waar je met behulp van een online coach alles leert over gezondheid, mentaal en fysiek. Over trainen, eten en leven als een gelukkig mens.

image6

En laat ik nou even dolgelukkig zijn met mijn nieuwe sportschoenen.

Als je daarnaast ook nog wordt gemotiveerd in je eigen gym, dan ga je helemaal als een speer.

Nog gelukkiger word ik van de vooruitgang, die platte(re) buik in de ochtend of mijn spierballen na een killer van een training. Het feit dat ik ‘de jager’ ben bij de wekelijkse cross fit lessen en mijn vooruitgang in het tillen van gewichten.

En het gelukkigst word ik van kunnen. In staat zijn tot, en alsmaar meer willen.

Ik ben nog steeds dat meisje, dat alles wat actief is en een rush geeft waardeert, dat zichzelf een half jongetje noemt door kapotte handen na het trainen en daarna in een jurkje opgedoft gaat dansen of in een roze pyjama thuis gaat chillen. En heel lief slaapt met knuffels Doppie en Floppie, zo heten ze echt.

2014-01-02 01.39.54

Een mix die ik heb geleerd te waarderen in plaats van negeren. Ik zal nooit een prinsesje zijn die droomt van een witte bruiloft, Hell no! Of iemand die eet zonder te knoeien. Tandenpoetsen is al moeilijk. Ik ben hartstikke im- en a-perfect, véél te enthousiast, maar ik leer mezelf wel kennen, en dat telt voor goaldiggers.

Ik hoop nooit meer iemand te zijn die zegt dat iets niet kan, want alles kan.

 

Álles.

ROME (23)

En daarom start ik ook een nieuwe rubriek.

Deel het met jouw wereld: Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+Print this page

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *