Treinreis struggles

Reizen met de trein vind ik normaal gezien niet vervelend. Ik ben wel wat gewend na een paar jaar reizen naar school en al helemaal voor een stage ergens in de middle of nowhere. Drie keer overstappen stond gelijk aan een goede dag. In Italië reis ik ook altijd graag met de trein. Daar is het veel beter geregeld dan in Nederland. Raar, maar waar, de treinen komen wel altijd op tijd.

Tien dagen geleden kwam ik terug uit Rome met bijna alles wat ik had. Al mijn winter- en zomerspullen. Ik heb het overleefd, maar ik weet nog steeds niet hóé ik thuis ben gekomen. Wat een hel het is om een enorme tas, een kleine trolley en nog twee kleine tassen te dragen.

Als een pakezel en na drie keer overstappen, rende ik naar de volgende trein. Slechts één keer heeft een jongeman in een raar hemd me  uit de trein heeft geholpen. Eenmaal in Breda kwam mijn broer me ophalen. Èèn ding wil ik even heel grof zegggen, en alvast pardon: wat een k*t station. Ik ben wel drie keer de verkeerde kant opgelopen en dit met zware bagage. Toen ik eindelijk de Starbucks had gevonden en dalles los kon laten was ik opgelucht. Zonder gevoel in mijn schouders en armen heb ik een koffie besteld en mijn broer gebeld. Hij moest me daar ophalen en ik was niet van plan die koffers en tassen nog een centimeter te verplaatsen.

Bedankt broer, voor het slepen van mijn bagage.

In de trein reizen is leuker dan met het vliegtuig. Je ziet namelijk veel meer.

Ik hou ervan om in de trein te zitten in Italië, van Rome tot Milaan is echt geen probleem.  Thuis vind ik het leuk om naar België met de trein te gaan. Je kunt zo duidelijk zien waar je de grens over gaat. Al die verschillende huizen, rare dorp namen en de veel vriendelijkere conducteurs. Ik was nog nooit verder gegaan dan Antwerpen Centraal maar daar kwam gisteren verandering in. Ik ben uitgestapt op Brussel Centraal: wél een aanrader, binnen 2 uur vanaf Den Bosch was ik er al. Ook leuk: in België krijg je korting als je onder de 26 jaar bent. Winning! 

Dit keer alleen met een grote tas en een rugzak en toch kreeg ik het voor elkaar om het veel te zwaar te maken. Als ik eind augustus terug kom mag ik eindelijk mijn grote liefde, ofwel baby roze koffer meenemen. Yes!

Niet sjouwend maar rollend naar huis.

 

Deel het met jouw wereld: Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+Print this page

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *