Uwe Hoogheid

Receptioniste

De voedselketen is waar de koning van de jungle en zijn lieftallige onderdanen van elkaar worden gescheiden in rangorde. In Lion King 1,2 en 3 gaat dit er allemaal gemoedelijk aan toe, net als op een communicatie werkvloer.

Ik wandel ’t meest in zo’n communicatie landschap. Een van de meest moderne werkvloeren waar je op kunt lopen. Informeel, creatief en altijd wat te zien.  Prima toch? Toch ben ik altijd op zoek naar manieren om mijn horizon te verbreden. Om te kijken wat er allemaal is, in de grote mensen wereld.

Je bent (Co-)Kapitein van Abouttobe of je bent het niet.

Zodoende ben ik nu tijdelijk te vinden bij Huijbregts Notarissen. Juridisch receptioniste is mijn naam. En mijn functie. En, aangezien mijn moeder en ik 24/7 naar CSI en Law&Order kijken dacht ik dat wel te kunnen. Nu is het spelen van telefoniste geen rocket science, dus ’t lukt me allemaal aardig.

 Terwijl ik dit vertel, begeleid ik cliënten aan de hand van mijn ‘Wetboek for Dummies’ door naar een goede oplossing. Faillissementen worden ongeldig verklaard, de ene naar de andere handtekening onder huwelijkse voorwaarden volgt en de wereld is een grote happy place.

Ik lieg,  dat boek bestaat helemaal niet en eigenlijk zit ik achterover geleund naar de Lion King deel 4 te kijken. In 3D en full HD ofzo.

Wat mij als creatief en immer spontaan grapjesmens opvalt in de wereld van de wetboeken is het vertellen wel waard.

De sterke aanwezigheid van rangen zorgt ervoor dat ik vaak omhoog hoor te kijken. Het woord u komt me de strot uit en mijn nek doet zeer. En dit na dag drie. Aardig zijn ze hoor. Maar voor een communicatie mens die het juist beleefd vindt om te tutoyeren is het hier soms knap lastig. Vergelijk het met een Eskimo in zwembroek op de Caribbean.

Ik ben die Eskimo. Aangenaam.

Het zette mij in ieder geval aan het denken.

Als ik  later groot en welgesteld ben, heb ik hopelijk nog steeds een hekel aan arrogantie, bijbehorende statussen en politiek geblaat. Ben liever die persoon die zich aan haar moeders motto houdt. Gewoon lekker normaal doen.

En echt, ze zijn hier hartstikke aardig, ’t is een heel nieuwe ervaring en misschien zie ik dit over tien jaar wel helemaal anders. Ik ben het cultuurtje gewoon niet gewend.

Voor nu was het een wijze les. Ik weet wat ik niet wil.

Een vrouw die met ‘u’ aangesproken wil worden.

Of die dagelijks ‘dag’ zegt.

Bah.

sassy

Deel het met jouw wereld: Share on FacebookEmail this to someoneTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on LinkedInShare on Google+Print this page

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *